#02 Dikke struggel

Hi allemaal,

nou daar ben ik weer. Ik voel mij heel eerlijk gezegd nogal gefaald. Waarom? Nou ik kondig leuk een blog aan en doe er vervolgens helemaal niks mee. Het voelt als iets wat ik niet tot een goed einde kan brengen. Terwijl mijn hoofd vol zit met leuke ideeën, fijne verhalen en moois wat ik met jullie wil delen. Maar ik heb er gewoon niet aan gedacht om het op te schrijven, het zit nog niet in mijn systeem. De laatste tijd leef ik wat minder dan ik voorheen deed. Ik denk meer na en de zorgen nemen regelmatig de overhand. Zoals velen van jullie weten is de situatie bij ons thuis zorgelijk met Albart die een burnout/depressie heeft. Ik wil als zijn vrouw goed voor hem zorgen, wil hem niet te kort doen. Maar wil ook goed voor mijzelf zorgen zoals werkelijk waar de hele wereld mij adviseert. Maar hoe doe je dat nou?

De laatste tijd baal ik nogal eens van mijzelf. Want waar ik eerder het positieve gevoel enorm te pakken had is dat nu regelmatig ver te zoeken. Slapen lukt niet al te best en de zorgen nemen soms de overhand. Dan baal ik zo van mijzelf. Want ik wil altijd sterk zijn, blijven lachten en positief zijn. Ik leg mijzelf ook nog eens onnodig veel druk op. Ik moet 3x/week sporten, heel gezond eten, genoeg slapen, lief zijn voor iedereen, vriendelijk zijn, overal ja op zeggen en opdrachten binnen halen voor Share.

En deze week bedacht ik mij maar weer dat ik ook maar een mens ben, nou wat een ontdekking weer. 
Ik bedacht mij dat ik eigen baas ben dus dat ik ook zelf mag bepalen wanneer er een blog online komt. Ik bekijk mijzelf in de spiegel en herken mijzelf niet eens. Ik merk dat ik een ander mens ben geworden de afgelopen maanden, ik ben zo enorm hard gegroeid maar blijf toch altijd de zelfde valkuilen houden. De eeuwige onzekerheid wanneer ik vermoeid ben, het altijd andere niet willen teleurstellen. Proberen leuk te zijn. 

Vandaag ging ik er maar weer voor, ik schrijf deze blog! Wat voelt als een overwinning, een gevecht en iets wat ik fijn vind om te doen. Bij deze, ik beloof helemaal niks. Ik schrijf wanneer mijn hoofd rust genoeg heeft en de inspiratie weer omhoog komt. 
Het voelt als een opluchting om dit te schrijven. Wat ik jou zou willen meegeven, je doet het goed!

En het gene wat ik schrijf is vooral een weer een dikke les voor mijzelf. Het is oké, je doet het goed.

Liefs Linda